نفرینتان به جان من
او را رها کنید
نفرین اگر به دامن او گیرد
ترسم خدا نکرده بمیرد
از ما دوتن به یکی اکتفا کنید
 او را رها کنید

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

کم شدم از تو کم شدم کم شدم از وفور تو

گم شدم از تو گم شدم گم شدم از حضور تو

اواره در قفس شدم ترانه خوان خاموشی

برهنه زیر تیغ تو .چه دلبرانه میکشی

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

چیزی به خاموشی بگو نوری به تاریکی بزن

اخمی به تنهایی بکن تیره دلی نکن به من

گرم شو از جنون من من همه غشق و اتشم

مرا صدا کن و ببین چگونه شعله میکشم

نگاه کن ببین که من سایه ی با تو بودنم

بالا بلند عشق تو منم ولی من تو ام

دیگر نمانده چیزی از اینه تا رفتن من

 تاب بياور و بمان خسته نشو از منه من

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

شبانه شعر شاعر را

از تار و پود شعر شاعر ها

گریزان است

شب آرام میگیرد

مگر آن شعله کز عشقش به پا کردم

دمی خاموش می ماند

تا بستر خواب و خیال من نمی دارد

چرا اینگونه می گوید ؟

گرگ هار

گرگ هاری شده ام
هرزه پوی و دله دو
شب درین دشت زمستان زده ی بی همه چیز
می دوم ، برده ز هر باد گرو
چشمهایم چو دو کانون شرار
صف تاریکی شب را شکند
همه بی رحمی و فرمان فرار
گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر
کرده چون شعله ی چشم تو سیاه
تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم
آه ، می ترسم ، آه
آه ، می ترسم از آن لحظه ی پر لذت و شوق
که تو خود را نگری
 مانده نومید ز هر گونه دفاع
زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی
 پوپکم ! آهوکم
چه نشستی غافل
 کز گزندم نرهی ، گرچه پرستار منی
 پس ازین دره ی ژرف
جای خمیازه ی جادو شده ی غار سیاه
 پشت آن قله ی پوشیده ز برف
 نیست چیزی ، خبری
 ور تو را گفتم چیز دگری هست ، نبود
جز فریب دگری
 من ازین غفلت معصوم تو ، ای شعله ی پاک
 بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم
منشین با من ، با من منشین
 تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟
تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من
 چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست ؟
یا نگاه تو ، که پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
 دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپکم ! آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم
مگرم سوی تو راهی باشد
 چون فروغ نگهت
ورنه دیگر به چه کار ایم من
بی تو ؟ چون مرده ی چشم سیهت
منشین اما با من ، منشین
تکیه بر من مکن ، ای پرده ی طناز حریر
که شراری شده ام
پوپکم ! آهوکم
گرگ هاری شده ام

  

متضرعانه به درگاه تو التماس کردم....

                                       که نرو !

                                       که نرو!                                 

                                               که نرو ....

رفته ای اینک و آن من همه شب

                      مشغول به اعدام دل خویشتن است

که چرا قلب تو هرگز به ندای دل من

                                       گوش نکرد؟

که چرا آن شب ظلمت زده در تاریکی

                                 رو به مهتاب دل خویش نکرد؟

که چرا گوش نکرد ؟

که چرا رو به مه خویش نکرد؟

این سوالیست که هر شب ز خودش می پرسد

                                   دل اعدام شده روی هوا حلق آویز!!!

همه ی عمر من این شعر من است

شعر من تشنه ی دیدار شماست

در نهان خا نه ی قلبم شاید

این امیدم به عبث انجامید

که تو در دورترین فاصله ها

یاد بی برگی باغ دل عاشق بکنی

و ند انی که به هر گوشه از این بیت بلند

چه چوانی شد پیر!

چه کمر ها شد خم !

چه نگاهی شد کور!

و دریغا !افسوس !

تو همانند نگهبان در زندانی

دفتر عمر مرا میبندی

آسماني تر از آسماني

مثل موسيقي فولكلوريك

مثل آوازهاي بناني

مثل شبهاي زاينده رودي

مثل ميدان نقش جهاني

تو برايم شبيه خدايي

تو برايم امام زماني

شعرهايي كه هرگز نگفتم

مي تواني برايم بخواني

گرچه سخت است از تو نوشتن

مثل اشعار حافظ رواني

تازه كن روح افسرده ام را

با كمي قسمتی مهرباني...

یادم باشد که تمام جامه های سرخ را جمع کنم

و عکس های یادگاری را از روی دیوار بردارم

یادم باشد که نامه هایت را پاره کنم

یادم باشد که از شهر تو بروم

به جایی که هرگز خبری از تو نباشد

یادم باشد که درها و پنجره ها را ببندم

مبادا نسیمی صدایی حرکتی

مرا به یاد تو بیندازد

یادم باشد که با چشمان بسته راه بروم

تا تو را دیگر نبینم

یادت باشد که یادم باشد....

          ای غریبه دیرآشنا

                        و ای معصومیت زلال

صدایت از جنس حریراست و کلامت ازجنس خیال

چگونه باتو درنیامیزم که اکسیر حیاتی؟و آرزوی محال !

آیا داستان میوه ممنوعه رابیاد داری ؟

که چگونه خالق بنیان آفرینش شدو این معرکه زیبای هستی را به نمایش گذاشت !!

آری دائم بیاد دار که ما نوادگان خلف آن عشق پاکیم !

                                                      ولی امروز نه آن روزگار !!

                                                    لاجرم هر روز منصوری به دار...!